http://www.uturn.blogfa.com/post-62.aspx

معمولا وقتی شروع به وب گردی میکنم
بعضی از وبا رو که میخونم
سراسر وجودم اندوه میشه
اینکه چرا من نمیتونم از بعضی چیزا راحت بنویسم.
اصلا کلا چرا من نمیتونم راحت بنویسم.
یه چیزایی مثل نوستالوژی وعشق و ... به راحتی احساسات منو تکون میده
یه وبلاگایی مثل وبلاگ حامد کسایی رو که میخونم و آرشیوش رو ورق میزنم
 توش غرق میشم و به شدت اندوهگین
 برای خودم، برای خاطره هام،برای آرزوهام،برای دنیای کوچک تنهایی خودم.
حسودی نیست.ناراحتیه برای اینکه چرا من نمیتونم با احساساتم راحت باشم و بنویسمشون.
برای اینکه چرا انقد غرق در چیزای متفرقه و دنیای بزرگونه شدم که حتی تو دنیای خودمم با خودم راحت نیستم.
تو دنیای خودمم به خودم دروغ میگم و دیگه نمیتونم باش صادق باشم.
و اینجاست که دلم میخواد برای خودم زار زار گریه کنم.
مثل قدیما که راحت، جلوی هر کی که بود میزدم زیر گریه 
با اینکه همه منو دس مینداختن ولی خودم راحت بودم
و شاد
ولی حالا دیگه حتی تو تنهایی خودمم به جای گریه کردن
سیگار میگیرم دستم
و با چند پک عمیق به دروغهایی که به خودم میخوام بگم فکر میکنم ...

چه غمگینم از این رفتن
و از این روزهای تلخ تنهایی چه بیزارم

پس از دستش ندیم، ازش لذت ببریم و با این اس ام اس به دوستامون بگیم چقدر دوستشون داریم!

http://www.fallosafah.org/main/weblog/trackback.php?id=201

هیچ با خودتان فکر کرده‌اید که اگر امام حسین (عليه‌السلام) در همین روزگار ما و در یکی از همین کشورهای اسلامی عزیز کنونی زندگی می‌کرد، و می‌خواست از همان کارهایی بکند که در زمان یزید (لعنة‌الله علیه) کرد (براندازی: تغییر حکومت با آراء عمومی، بر هم زدن وحدت مسلمین، بر هم زدن امنیت اجتماعی، مخالفت با ولایت امیرالمؤمنين يا ولی امر مسلمین جهان)، چه بر سرش می‌آمد؟ خب، احتمالات ممکن از این قرار است: (۱) احتمالاً هر روز در راه خانه و کار مورد حمله‌ی گروهی ناشناس قرار می‌گرفت! (۲) چند نفری او را به زور سوار ماشینی می‌کردند و به محلی نامعلوم می‌بردند و هر بلایی می‌خواستند به سرش می‌آوردند؛ (۳) پگاه، او را در کوچه‌ای يا جایی متروک می‌یافتند که خفه شده بود! (۴) ماشينی او را زير می‌گرفت! (۵) یکی از فداییان اسلام او را با چاقو یا تیر می‌زد! (۶) یکی از استشهادیون انفجاری خودش را نزدیک او منفجر می‌کرد! — خب، اینها که گفتيم، البته، همه غیردولتی و غیررسمی و به دست گروههای «خودسر» انجام می‌شد!

http://dayyertashbad.blogfa.com/

http://sibestaan.malakut.org/archives/2008/01/post_623.shtml#trackbacks

امسال عاشورا را اصلا باور نکردم! اصلا باور نکردم که مردمی می توانند عاشورا داشته باشند و به آنچه در زندانها می گذرد بی اعتنا باشند. به نظرم کشته شدن آن پسر بالابلند و خوش قیافه سنندجی عاشورا را از رونق انداخته بود. آن مرگ بی دلیل و آن دفن کردن پنهان نشانه شومی است. برای من ریاکاری جامعه ایرانی بیماری بزرگی است. گریستن بر حسین و شانه بالا انداختن در مقابل مرگ جوان سنندجی برای من قابل فهم نیست.

http://owl.blogsky.com/?PostID=248

یک کرگدن جوان، تنهایی توی جنگل می رفت. دم جنبانکی که همان اطراف پرواز می کرد، او را دید و از او پرسید که چرا تنهاست.

کرگدن گفت: همة  کرگدن ها تنها هستند.

دم جنبانک گفت: یعنی تو یک دوست هم نداری؟  

کرگدن پرسید: دوست یعنی چی؟  

دم جنبانک گفت: دوست، یعنی کسی که با تو بیاید، دوستت داشته باشد و به تو کمک بکند.  

کرگدن گفت: ولی من که کمک نمی خواهم.  

دم جنبانک گفت: اما باید یک چیزی باشد، مثلاً لابد پشت تو می خارد، لای چین های پوستت پر از حشره های ریز است. یکی باید پشت تو را بخاراند، یکی باید حشره های پوستت را بردارد.  

کرگدن گفت: اما من نمی توانم با کسی دوست بشوم. پوست من خیلی کلفت و صورتم زشت است. همه به من می گویند پوست کلفت.  

دم جنبانک گفت: اما دوست عزیز، دوست داشتن به قلب مربوط می شود نه به پوست.  

کرگدن گفت: قلب؟ قلب دیگر چیست؟ من فقط پوست دارم و شاخ.  

دم جنبانک گفت: این که امکان ندارد، همه قلب دارند.  

کرگدن گفت: کو؟ کجاست؟ من که قلب خودم را نمی بینم!  

دم جنبانک گفت: خب، چون از قلبت استفاده نمی کنی، آن را نمی بینی؛ ولی من مطمئنم که زیر این پوست کلفت یک قلب نازک داری.  

..................

http://www.mobin-group.com/photo/Roozaane/Archive/850.htm?

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش محسن بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد.
با خودم گفتم: ”كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!“ من براي آخر هفته ­ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. (مسابقه‌ي فوتبال با بچه ها، مهماني خانه‌ي يكي از همكلاسي ها) بنابراين شانه هايم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.‌
همينطور كه مي رفتم،‌ تعدادي از بچه ها رو ديدم كه به طرف او دويدند و او را به زمين انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روي خاكها افتاد.
عينكش افتاد و من ديدم چند متر اونطرفتر، ‌روي چمنها پرت شد. سرش را كه بالا آورد، در چشماش يه غم خيلي بزرگ ديدم. بي اختيار قلبم به طرفش كشيده شد و بطرفش دويدم. در حاليكه به دنبال عينكش مي گشت، ‌يه قطره درشت اشك در چشمهاش ديدم.

این اس ام اس نیست!! یه احساس پاکه که با صدای اس ام اس میاد تا بگه: به یادتم!

ملاصدرا می گوید: خدا بی نهایت است و لامکان و بی زمان ، اما به قدر فهم تو کوچک می شود، به قدر نیاز تو فرود می آید، به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود.

بازی زندگی اون نیست که تاس خوب بیاریم ، اونه که تاس بد را خوب بازی کنیم.

از زندگی لذت ببر ، چون تو جاده زندگی آخرش یه تابلو نصب شده که روش نوشتن : دور زدن ممنوع!

خوشبختی مثل یه پروانه می مونه، اگر بری دنبالش فرار می کنه اما اگه آروم باشی میاد و روی شونه ات می شینه! آرزوی یه عالمه پروانه واسه تو .....

دانلود آهنگ واست می میرم از گروه هفت!

http://www.taraneha.com/news/detail.asp?id=5263

                                                                                              میکل آنژ

مثلِ خوردن یه فنجون قهوه ی داغ زیر برفه!

درسته که هوا رو گرم نمی کنه!

ولی تو رو دلگرم میکنه!

معلّم یک کودکستان به بچه‌هاى کلاس گفت که می‌خواهد با آن‌ها بازى کند. او به آن‌ها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکى بردارند و درون آن، به تعداد آدم‌هایى که از آن‌ها بدشان می‌آید، سیب‌زمینى بریزند و با خود به کودکستان بیاورند. فردا بچه‌ها با کیسه‌هاى پلاستیکى به کودکستان آمدند . در کیسه بعضی‌ها ٢، بعضی‌ها ٣، بعضی‌ها تا ٥ سیب‌زمینى بود. معلّم به بچه‌ها گفت تا یک هفته هر کجا که می‌روند کیسه پلاستیکى را با خود ببرند . روزها به همین ترتیب گذشت و کم‌کم بچه‌ها شروع کردن به شکایت از بوى ناخوش سیب‌زمینی‌‌هاى گندیده. به علاوه، آن‌هایى که سیب‌زمینى بیشترى در کیسه خود داشتند از حمل این بار سنگین خسته شده بودند. پس از گذشت یک هفته، بازى بالاخره تمام شد و بچه‌ها راحت شدند. معلّم از بچه‌ها پرسید: «از این که سیب‌زمینی‌ها را با خود یک هفته حمل می‌کردید چه احساسى داشتید؟ » بچه‌ها از این که مجبور بودند سیب‌زمینی‌هاى بدبو و سنگین را همه جا با خود ببرند شکایت داشتند. آنگاه معلّم منظور اصلى خود از این بازى را این چنین توضیح داد: «این درست شبیه وضعیتى است که شما کینه آدم‌هایى که دوستشان ندارید را در دل خود نگاه می‌دارید و همه جا با خود می‌برید. بوى بد کینه و نفرت، قلب شما را فاسد می‌کند و شما آن را همه جا همراه خود حمل می‌کنید. حالا که شما بوى بد سیب‌زمینی‌ها را فقط براى یک هفته نتوانستید تحمل کنید پس چطور می‌خواهید بوى بد نفرت را براى تمام عمر در دل خود تحمل کنید؟ »

http://asheghane.blogspot.com/2007/09/blog-post_1911.html

میگن رویارویی با مشکلات آدمو پخته میکنه ولی فکر کنم من زیادی پخته شدم! اینو از بوی سوختگی که به مشام میرسه فهمیدم!!!

بعد: امیدوارم خدا هیچوقت کاسه چه کنم؟ بدستتون نده!

بعدتر: اینم واسه اونایی که با هزار امید و آرزو با جستجوی کلمه فیلترشکن اینجا میان:(در نظر اول یه صفحه آبی خالی میبینین ولی زحمت بکشین و اسکرول کنین به سمت پایین ، دیدین؟ حالا اونجا اسم هر سایتی رو خواستین تایپ کنین)

http://www.alidaie.net.tc/

موجودم ، همین!