|
وقتی آدم اندک اندک معروف بشه ، کلی ازش تعریف کنن، کلی منتشو بکشن، یه کشور اجنبی دعوتش کنه و با سلام و صلوات شمشیر رو روی شونه اش بزنن و شوالیه های میز گرد اون رو توی جمع خودشون باافتخار قبول کنن، تمام روزنامه ها (حالا گیرم بعضیاشون!!) با آب و تاب مینویسن که شوالیه با اسب و شمشیر می تازه، همه جا برای دیدن (یا شنیدن صداش!!!) از سر و کول هم بالا میرن ، همه جا کلی پول می دن تا یادگار دوست رو داشته باشن، همه جا ....
ولی نه! همه جا نه! یه جا توی این مملکت هست که بعضی ها ماهی یه بار برای خرید لباس با هواپیما میرن تهران تا از قافله مد عقب نمونن!! بعضی ها یه جفت کفش کتونی رو ۱۵۰هزار تومن میخرن تا ۲ واحد تربیت بدنی پاس کنن!! بعضی ها برای دیدن باغشون مجبورن با ماشین از این طرف به اون طرفش برن!! بعضی ها حاضرن کلی پول بدن تا فیلم شوالیه اجنبی ها رو ببینن!! ولی همین بعضی ها حاضر نیستن ۱۰ هزار تومن بدن تا شوالیه وطنی رو ببینن و پیکار اون بر علیه تار و دف ببینن و پیروزیشو جشن بگیرن!! و روز اول پیکار برگزار نشد و همه رو برای روز دوم صدا زدن!!
پ.ن. میگن شوالیه یه جای دیگه نرفته چون گفته برنامه ریزی ندارن!! و اومده اینجا که مردمش گویا اهل دل!!! هستن!
|
